Endre Olsen deler sitt Hauge-dikt
Foto: Marius Knutsen

Endre Olsen deler sitt Hauge-dikt

KRÅKA

Kråka er ingen storfjukar.
Men ho sluttar aldri å øva seg.
Sjå, kor ho driv på
med kjappe tak
og skal nå skogen!


For kråka likar å fjuka.
I raude haustkveldar fyre storm
strævar ho seg mot høgdi,
og kjem att – siglande
millom svelande lauvsblokkor
i djerve bogar
yver svarte skogtoppar
som styvingen
i sitt fyrste rus.

Ørni kan fjuka,
segjer kråka, og flytter
høgtideleg fot.
Men ho læst ikkje gå
når ho viser seg
yver fjelli.

Ein dag såg ho ei høne flaksa
yver nettingen og skjena
nedetter.
Då skulde du høyrt på skrepping,
kor glup høna var
til å fjuka!

Olav H. Hauge, Seint rodnar skog i djuvet, 1956
 
Hauge snakkar om den evinnelege songen som ikkje vil seg. Ein sit der og gnikkar og gnur. Så løsnar det litt. Ein kjem seg opp til ei ny høgd. Folk skryter gjerne litt, og ein seglar millom svelande lauvsblokkor. Neste gong er det like langt opp, men det er greit dét, om ein berre likar å fjuka.
 
Hauge snakkar om den evinnelege songen som nesten vil seg. Ein flyttar høgtideleg fot, skal til å briska seg, og så kjem det med eitt ein annan song frå høgt der oppe over fjella. Frå ei anna verd. Og eins eigen song krympar og forsvinn med eit sukk ned i papiret igjen. Ørni kan fjuka.
 
Hauge snakkar om den evinnelege songen som ville seg. Gong på gong. Lett som berre det. Før ein kunne nok til å skjøna at det aldri blir nok. Den første uferdige lyden frå øvingslokalet og bandet med det håplause namnet. Berre for eigne øyre. Då skulle du høyrt på skrepping, kor glup høna var til å fjuka.

Å flaksa lavt som kråka, og vera nøgd med det. Å sveva høgt der oppe over fjella, som ørna på vinden, fordi ein kan det. Å kava seg som høna over nettingen, men kjenna seg som ørna på vinden, høgt der oppe over fjella.

Hauge snakkar kanskje ikkje om dette i heile tatt. Men det er ikkje så nøye.

Endre Olsen

Endre Olsen spelar konsert på Lekve gard 5.oktober, sjå meir her.