Handgranateple

(Ungdomsroman, 2006, utdrag)

Eigentleg ville eg berre vera åleine, men her er eg i båten saman med Arild. Lyden frå påhengsmotoren er eit teppe over fjorden. Arild slepper opp gassen, det rykker i båten når sjøen får betre tak rundt skroget. Stoppar båten, og syg han inn i sin rytme. Eg bøyer meg ned etter fiskesnøret.
 - Me får ingen fisk her.
Arild sitt med hendene i fanget og ser på meg. Eg legg fiskesnøret frå meg igjen og rettar meg opp på tofta. Ser meg rundt. Det er ingenting spesielt med denne staden. Blikket mitt finn ferja som er på veg over fjorden.
- Kvifor spør du meg ikkje om kvifor me ikkje skal fiska?
- Kvifor skal me ikkje fiska?
- Må ein alltid gjera noko når ein er på sjøen?
- Eg veit ikkje.
Arild ser på meg til svar. For å visa kor avslappa eg er, svingar eg meg halvvegs rundt på tofta og legg meg ned. Skuvar meg så langt mot eine ripa at eg kan duppa med foten i sjøen. Ikkje så verst temperatur. Eg burde ha bada meir i sommar. Det tenker eg kvart år når hausten nærmar seg. Eg har aldri bada ferdig før sommaren er over.
 - Kva tenker du på?
- Ikkje noko spesielt, berre at eg skulle ha bada meir i sommar.
Og eg hatar det spørsmålet, legg eg til inni meg. Det fins to typar menneske, dei som ikkje likar å bli spurte om kva dei tenker på, og dei som elskar det spørsmålet. Derfor har eg ikkje tenkt å spørja han om det.
- Skal du ikkje spørja meg om kva eg tenker på?
Eg ser bort på Arild. Han har sola i ryggen og ser ut som ein skugge bak båten. Det er forvirrande når Arild er sånn. Kvifor kan me ikkje berre vera stille. Eg smeller fotsolen mot vassflata.
- Er du sint for noko?
- Nei.
- Nei, det hadde eg gløymt. Du er aldri sint.
Det blir herlig stille ei stund. Eg kjenner at no er eg faktisk litt sint. Det er ikkje sant at eg aldri er sint. Eg har berre lært meg ikkje å visa det. Sjølv om eg er sint, så treng det ikkje gå ut over andre. Dei skulle berre visst kor sint eg av og til kan vera.
- Eg tenker på kva eg skal bli.
- Kva då?
Eg hektar meg på ein behagelig tone, ser bort på Arild sånn som han sikkert ventar eg skal.
Det hjelper, og han blir seg sjølv igjen. Den gnagande og spørjande utgåva av han forsvinn.
 - Lege, eg vil bli hjartekirurg. Det må vera noko av det mest interessante å operera på hjartet. Eller kanskje journalist.
- Vil du begynna å jobba i HF, då?
- Nei, det må vera i ei ordentleg avis som Dagbladet eller VG.
- Å ja.
- Du, då?
- Eg veit ikkje.
Det er ikkje vanskeleg å skjøna at Arild er misnøgd med svaret. Han er så opptatt av at folk skal meina ting heile tida. Eg blir sliten av alle desse meiningane. Kvifor skal eg meina noko om politikk når eg ikkje er gammal nok til å stemma? Kvifor skal eg tenka på kva eg skal bli, når eg har tre år på allmennfaglig framfor meg. Eg treng ikkje å velja, dessutan er det forventa at eg skal overta garden når den tid kjem.
Arild startar påhengsen. Eg reiser meg opp på tofta og sett meg med ryggen mot han. Ansiktet mot tiljene. Eg kjenner i ryggen at Arild sitt der og er sur. Me har kurs mot land. Det er like greitt, eg hadde ikkje så lyst å fiska likevel. Hadde sikkert berre fått sei, og det likar ikkje Daniel. Når eg tenker meg om, likar eg ikkje sei, eg heller.
- Fekk de fisk?
- Nei.
Mamma sitt og blar i lokalavisa. Eg blir ståande ved kjøkenbenken like innafor døra. Ser på mamma. Det er noko eg vil spørja henne om, men det er så vanskeleg, fordi eg alt veit svaret og ikkje har noko motargument. Derfor er det ingen vits.
- Kva er det?
- Ingenting.
- Har du sett i HF? Ein ungdomsgjeng har rasert ein einebustad i helga. Knust dolokka, velta kjøleskapet, bæsja i tørketrommelen, øydelagt skiutstyr for fleire tusen kroner og velta eit tiliters spann med måling utover terrassen.
- Å?
- Ei jente på 17 år skulle ha nokre venninner over på pizza sist laurdag, og så kom det ein heil gjeng, og nokre av dei gjekk altså berserk.
- Det er vel sånn det er inne i byen.
Det tar nokre sekund før mamma reagerer. Ho brettar saman avisa og ser alvorleg på meg.
- Gruar du for å flytte på hybel?
Eg nikkar og ser ned i kjøkenebenken, gråten klør i nasen.
- Du kjem til å få det så kjekt, du får sikkert ein drøss med nye venninner.
- Tenk viss eg ikkje får noko nye venner. Då blir eg berre åleine.

__________________________________________________________________

Frå Ingelin Røssland: Handgranateple. Samlaget 2006. Side 38-41.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2015.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag.

___________________________________________________________________