Yver Havet

(Dikt, 1867)

Av Olav Lofthus


Tankar fraa Amerika nokre Aar etter Flutningi.


Faderen:
Gamle Noreg, kjære Fosterland,
her sit Son din kjövd av tunge Tankar,
og av Lengting sjuk mit Hjarta bankar,
lengtar heim til stauta Fjell og fagra Strand.


Vel eg veit, at Gud er kvar dan Stad fyr deim,
som med Bön og Tru til honom hasta
og si Sut og Sorg paa honom kasta;
men d’er tyngre her en i min norske Heim.


Kvart eg snur meg ser eg inkje Kvild og Fred;
berre Kav og fullt av gudlaus Villa.
Ingi Kyrkja hyser Gud og Stilla,
ingen Kyrjogard her kallar tröytte Knokar ned.


Gamle Viner i min kjære norske Heim,
dykker er eg aldri god at glöyma,
er hjaa dykker jamt, naar eg fær dröyma,
sviver daa som fyrr i kjende, glade Sveim.


Undrast paa, naar desse gamle Viner var
hjaa meg her, um Hugen daa fekk kvila?
Um eg inkje daa som fyrr fekk lægja, smila,
kjenna sjölve meg som gamle, friske Kar.


Jau eg trur her vilde verda godt at bu,
naar ein Kjenningflokk var samnat saman;
daa me kunde skifta baade Sut og Gaman,
verja einsamt um vaar eigna fasta Tru.

Eg lyt skriva heim og freista laata vel,
sjaa um eg eit Lag kann til meg draga.
Men - dat fell for tungt i Hug at klaga,
og med same ljuga: Eg er glad og sæl.


Kona:
Takk, Herre Gud, fyr alt, som du gav,
fyr Gleda og Sorg, fyr Kvild og Kav.
       So best du lagar
aat oss vaare tronge Jordlivs Dagar.


Det er fulla tungt at liva no,
naar Mannen min sturer og finn ’kje Ro,
       og Borni syrgja
og berre jamlegt um Heimen spyrja.


Eg strævar at tröysta so best eg kann
min Son, mi Dotter, min gamle Mann;
       men Modet minkar,
naar Handi veiknar og Foten hinkar.


Og lenge hev eg ei atter no,
fyrr eg fær leggja meg ned til Ro;
       men mine Dagar
eg tröysta lyt, naar dei andre klagar.


Sonen:
No gjeng dat av Leidi med hugheile Gut,
alt er eg so hugsjuk og modlaus.
Ja eg som var velnögd i Gleda som Sut
eg sit her og kulsar som blodlaus.
Og ho som sit heima - ja var ho her vel,
daa trur eg at endaa eg kunde bli sæl
og enn verda velnøgd og sutlaus.


Men alt eg hev mist kann eg aldri faa att,
so lenge som her eg skal vera.
Vel veit eg, at ho er min kjæraste Skatt,
ho Saknaden med vilde bera.
Do syter eg fyre at endaa ho kom,
me vilde vel bera ei Brjostkjenning, som
vil minna um Noreg, dat kjæra.


Dotteri:
Alt eg var i Tenesta eit langsamt Aar
hjaa ein Engelskmann her burte.
Mang ein Gong han slo meg, reiv meg i mitt Haar,
for at jamt eg uppatt spurde.
Aldri kann eg skyna deira Kraakomaal,
og han Husbond hever litet Tol.
Stakars Haaret mitt,
dat hev fenget sitt
av hans store, harde Neve.


Helg og Vyrka, dat er stødt og stendigt eitt,
Sundagskvelden er som hine.
Sjeldan fær eg kvila meg kor tungt eg sleit,
sjeldan vitja Folki mine.
Fyrsta Taket gret eg tungt mest kvar ei Natt,
Men no hev eg inkje meira Taaror att,
Bleikesotti tok
Safti av kvar Knok
og eg stend som turra björki.


Kvat Slags Tankar, som eg no i Bringa ber,
er eg inkje god at tyda.
Agmund skriv, at eg som fyrr er honom kjær,
men eg torer inkje lyda.
Guten spyr um han til Vinland koma skal.
Nei, min Agmund, daa fær du dat sama Bal.
Liv med Hugnad du
i ditt norska Bu,
eg fær liva, döy aaleina.
 
 

Frå Ferdamannen. Eit Vikoblad aat Aalmugen. Laugardagen 21de September 1867.
No 31 og 32 II. Aarg. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad