Bjønnen og Gaustadkallen

(Lesestykke, 1930)

(lydret stava)

Av Olav Jakobsson Høyem

Me de va bjøn oppi bynesmarkom, gjor han stor ska på bufee åt folk. Men somti fek han ikkje gjåra rettele som han vilde hel. Såles fortæles de, at gammel Gaustakallen ein somårdag kjaur oppi skogjen ette e las ve; og de va no vel of tom de da. Men den her gongjen fek han hør slikt e bølj o smal borti skogja lite væt ifrå vegja.

Han proa hesten og la te ini skogjen! Jau der såg de ut! Bjønnen ha sli ne e gau kvig o låg no på'n for å gjårå de åv me'n. Kallen va ikkje sein, kan di tru, da'n såg kor de sto te! Han rent ivei bortåt o rauk ti stubben åt bjønna me bå hannom. Bjønnen tå kvigon o te å glefs o slå atme siom for å få ti kallen; men han hing fast ette stubba, så de vart berre runddans tå, me de at kallen stødt slong me, kor furt æn bjønnen dregd seg rundt ette om.

Men te al løk for kalla, (som vonleg snart ha gåt klar av å hald seg berre ette så meint tak) kom de folk o gjor ende på leikja. Men da di kom, ha han våga te å hald seg berre ette visterhanden o hild på me den høger å leit atpå rauven ette tolkniva. Og dem haur, han snakka me seg sjøl o sa: "E ha da vel en tolknivmurul au, som e skuld ha påtå ti de!" Men han van ikkj å komå så langt, før hjelpa kom - o vel va de; for da va de å frygt for, at bjønnen ha gjort e kast på se, så kallen ha rødde tå'm! O da ha'n vel snud om lite snåft o gjort de åv me' om! Om kviga kom se, veit eg ikkj. Vonleg gjek ho for de, ho!"


Frå Olav Røkke: Olav Jakobsson Høyem. Norsk folkelesnad II. Nidaros: Nidaros folkeskriftnemnd 1930. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad