Rispur.

 
Frammsynde. Dæ æ summe, so so frammsynde seg. Han Kjel Fosse va frammsynd, han. Han saag so mangt, at da va raint gale fyre hono. Han lærde da hjaa ein Sogndøling; men sia ynskte han, han aldri hadde set noko slikt. _ Han ”Belje-Knut” saog gjono baa Berg aa Dal han; da va plent so da va aape alt fyre hono sonære Alen i Form, _ korleis da hadde seg. Aingoong han va i ”Allmenningadne” lo han godt fyre seg sjøl.
 
”Kva lær du aot?” aa dai, so va mæ ’an. ”Jau, nett no kjøpte ho Mor mi Badnebon aa betalte henna mæ Mjøl aa so gjømde ho henna i Skaope, so ingjen skulde veta da”, sa ’an. Daa dei kom haim atte, fekk dai veta, da va sant, _ No skaut dai ain Bjodn ut i Maalanemarkji”, so ’an eingong, aa dæ og va sant; de e manga Mil herifraa da.
 
Da ska væ verta i Lag aa sjaa Dauings, saie dai. Dao lyte dai, dæ æ frammsynde, fylgja dai pao Kyrkjevegjen, før dai verte kvitt dai.
 
Ai dai kadla ”Kraoke-” saog henne Synneva i Dauingdansen i ait ”Lag pao Engjasæle; men sia levde ho Synnøve ikkje laingje etter”.
 
O. S_e.
 

Frå Fedraheimen 09.01.1886
Elektronisk utgåve 2007 ved Norsk Ordbok 2014 og Nynorsk kultursentrum