Sigurdsson-Kransen.

Sigurdsson-Kransen.
 
Kaupenhamnsbladet Berl. Tid. upplyser, at Sylvkransen fraa det norske Samlaget til Kista hans Jon Sigurdsson vart send med Liket til Island Sunndagen den 17de April. Bladet segjer, at Kransen var mykje verdefull, eit fagert og ser-i- Lag kunstrikt utført Arbeid. Fraa Islendingarne i Kaupenhamn hev Samlaget fengjet fylgjande Takkebrev:
           
Háttvirtu fjelagsmenn í Det norske Samlag.
           
Ástkæru frændur! Þad er ekki í fyrsta sinn, að Norðmenn hafa vottað, hvernig þeim rennur blóð til skyldu, þar sem Íslendingar eiga í hlut; en vjer sjáum þó meira í því fólgið enn trændræknina eina, er þjer hafið tekið þátt í sorg vorri og þjódar vorrar með svo fögru og innilegu móti. Hún á nú að sjá á bak góðum manni,því Jón Sigurdsson var þad sem og með rjettu kvar kveðið við lát annars manns:
           
Ástmögur Íslands hinn trausti
og ættjarðar blómi.
           
Petta hafið þjer skilið, þjer hafið skilið, hvert skarð mundi orðið fyrir skildi, þar sem Jón Sigurðsson fjell frá. Þjer vissuð að hann hefur staðið í forvígi fyrir rjettindum, sømd og framförum ættjardar sinnar frá úngum aldri, og vildi ekki sleppa vopnunum fyr enn dauðinn tók þau úr höndum hans. Þjer hafið skilið ad lát sigursæls foringja á að skipa oss fastare um merki fósturjarðar vorrar. Þetta tjer oss yðar fagra og dýrmæta sending og yðar bróðurlega ávarp. Sendingin er sigurlaun látins þjóðskörungs, ávarpið peim huggun og sóknarhvöt, sem eptir lifa. Hafið þakkir fyrir hvorttveggja þakkir frá rótum hjartans!
           
Ástkæru frændur! Þjer hafið sagt oss af yðvarri baráttu. Vjer skiljum hana til hlítar. Vjer skiljum svo vel, að pjer viljið smeygja höptum af tungu yðar sem hafa að utan á hana borist. Vjer finnum til hins sama sannleika sem þjer finnið: eigi þjódernið rjett á sjer, þá er höfuðatriðið þetta, að það megi lifa sínu lífi. En þjóðernið hefir þá á sjer heldur dauðamark enn lífsmark, er það lýtur og hlýðir meir annarlegum lögum, enn þeim sem eru steingrafin í eðli og lífi þjóðarinnar, eða ef módurmálið bergmálar annarlegar raddir og skrýðist leiguskrúdi fráöðrum þjóðum.
           
Vjer þekkjum baráttu yðar: vjer eigum líka sitt hvað enn upp að ræta úr jurtagardi vorrar þjóðar. Hamingjan styðji kappsmuni hvorratveggju!
           
Ástkæru brædur! Yðar forkunnar fagra og minnilega gjöf fer nú i dag heim til Íslands, á kistu þjóðhetjunnar framliðnu. Hún skal tjá Íslendingum um aldir, að þeir áttu í sorg sinni bræður að baki í Noregi, hún skal votta það fyrir ókomnum öldum að Íslendingar og Norðmenn áttu enn þá frændleið hvorir til annara 1880, sem farin var á dögum Eyvindar skáldaspillis. Forsjónin stýri svo kjörum hvorratveggju, að vjer sigum sem flest og allt sem bezt saman!
           
Med kveðjum pakklætis og bróðernis með óskum hamingju og þrifnaðar
virðingarfyllst
                       
Kaupmannahöfn 18 april 1880.
 
Í nafni Íslendinga í Kaupmannahöfn
           
Eiríkur Jónson, Tryggvi Gunnarsson,
             Stip. Arnamagn.             Alþingismaður,
                                                 Direktør.
            Til
fjelagsins Det norske Samlag
                                                Christianie.
            Umskrift:
           
Høgvyrde Lagsmenn i det Norske Samlag.
           
Kjære Frendar! Det er ikkje fyrste Gongen Nordmenn hev vist, korleids det gjenom deim strøymer Blod, som Islendingarne eig Lut i, men me ser likvel meir enn berre Frændekjærleik i detta, at De hev teket Tott i vaar og vaart Folks Sorg paa ein so fager og inneleg Maate. Vaart Folk hev no misst ein god Mann; for Jón Sigurdsson var det, som og med rette vart sunget ved ein annan Manns Avferd, Islands kjære, trufaste Son og Ættjordi sin Blome.
           
Detta hev De skynat, De hev skynat, kvat Skard i Skjoldet det er vortet ved Jon Sigurdssons Fraafall. De visste, at han fraa ung Alder hev stadet fremst i Kampen fyr sitt FedralandsRettende, Heidr og Framstig og ikkje vilde sleppa Vaapni, fyrr Dauden tok deim or Henderne hans. De hev skynat, at den sigersæle Hovdings Burtferd maa skipa oss somykje fastare kring vaart Fedralands Merke. Detta syner seg baade av Dykkar fagre og dyrmæte Sending og av Dykkar broderlege Brev. Sendingen er Sigerløn aat den burtgjengne Folkeven, Brevet Hugnad og Hugkveikjing aat deim, som liva etter. Hav Takk fyr baae Deilder Takk av Hjartans Grunn!
           
Kjære Frendar! De hev fortalt oss um Dykkar Kamp. Me skynar honom full vel. Me skynar so vel, at De vil smøygja dei Lekkjur av Tunga Dykkar, som er boret paa henne utanifraa. Me vedkjennest den same Sanning som De: dersom Tjodskapen (Nationaliteten) eig Rett i seg, so er det eit Hovudvilkor, at han fær liva sitt eiget Liv. Men Tjodskapen ber helder Daudsmerke enn Livsmerke, naar han bøygjer seg under og meir lyder framande Logjer enn deim, som er steingravne i Landslydens Natur og Liv, elder naar Mormaalet gjev Attergny av framande Røyster elder skryder seg med Leigeskrud fraa andre Folk.
           
Me kjenner Dykkar Kamp; me hev og enno eit og annat Ukrutet aa rykkja upp fraa vaart Folks Urtegard. Heppa stydje baae Folks Arbeid!
           
Kjære Brøder! Dykkar ser-i-Lag fagre og minneverdige Gaava vert idag heimsend til Island paa Kista aat den burtgjengne Folkekjempar. Ho skal i Mandsaldrar visa Islendingarne, at dei i Norig aatte Brøder, som syrgde med deim, ho skal vitna det i komande Tider, at Islendingar og Nordmenn enno i 1880 hadde den same Frendeveg til kvarandre som i Øyvind Skaldaspillars Dagar. Forsynet styre so baae Folks Lagnad, at me maa eiga so mykje som moglegt og alt det beste saman!
           
Med Takksemd og Brorskaps Helsing, med Ynskje um Lukka og Trivnad
                                                høgvyrdnadsfullt