Det er kloke menn, ...

Det er kloke menn, som meinar, at berre dei norske hermenn hadde mod til å tru på seg sjølve, so kunde dei, endå so fåe dei er, til all tid verja Norigs land mot mest alle fiendar. "For landet er slik lagat," segjer dei; "det er som naturen sjølv hev murfest det mot alle ågrip."
 
Eg held fyre det kunde vera nokot likt med sjølve folket og folkets norskdom. Me er ikkje fælt mange; men hadde me berre mod til å lita på oss sjølve og mod til å verja oss, - so skulde ikkje dei unorske nauva oss eit grand, um so dei hadde mange fleire Goliat'ar og stortrommur å senda imot oss. For naturen er med oss, må vita, - naturen, og soga.
 
Det finst smågutar, som trur, at folk måtte kunna líva seg mot storm, når dei berre passad på å "stappa halm i vindholet." Berre dytta himmelen væl til, so kunde ein hava det so stilt og varmt og hyggjelegt.
 
- Det er sume vaksne gutar, som trur, at me kunde halda ute frå oss dei store åndsstormarne og tanke-elingarne, berre me dyttad godt til på alle kantar, so ikkje desse tankarne fekk blåsa innpå oss. Halmdottar i alle vindhol! – då vart her so stilt og godt og hyggjelegt å liva.
 
- Eg held fyre, at desse tvo guteslag, både dei vaksne og dei uvaksne, kann vera på lag lika kloke.

Frå Fedraheimen 06.10.1877
Elektronisk utgåve 2007 ved Norsk Ordbok 2014 og Nynorsk kultursentrum